In de fototas van.. Olivier Lavielle

In de rubriek ‘In de fototas van…’ vertellen LUMIX ambassadeurs over hun fototas. Wat nemen ze mee bij een shoot en waarom? Ook vertellen ze over hun mooiste fotomoment of trip en zijn ze openhartig over eventuele blunders. Deze keer laat de Franse Olivier Lavielle zien wat er in zijn tas zit. Lavielle is onder meer reisfotograaf. Daarnaast zijn auto’s en vliegtuigen een geliefd onderwerp.

 

INTERVIEW


1. Wat voor fototas gebruik je?

In het verleden, toen ik nog een DSLR camera gebruikte, had ik zo’n tas met wieltjes. Een tas die net mee mocht als handbagage. Nu ik een Panasonic LUMIX camera gebruik is alles anders. Ik hoef veel minder mee te nemen, daarom kan ik nu een hippere tas gebruiken, een tas met een vintage uitstraling. De tas is klein, hip en discreet. Dat is belangrijk voor me, omdat ik soms op gevoelige plekken fotografeer. Hij is drie keer kleiner dan mijn vorige tas en ik kan nog steeds dezelfde apparatuur meenemen. De vintage tas is prima geschikt voor het fotograferen van sportwedstrijden en evenementen. Maar ik ben ook fotojournalist. Soms moet ik foto’s maken op plekken waar rellen plaatsvinden. Dan moet ik mezelf en mijn camera beschermen. De vintage tas voldoet dan niet. Ik moet dan kunnen rennen, klimmen, mezelf verstoppen en mijn werk kunnen doen zonder gehinderd te worden. Met hulp van Jean Paul Kam, een expert op het gebied van militaire equipement, heb ik een vest ontworpen. Aan dit vest kan ik makkelijk mijn twee camera’s vast maken. Daarnaast heb ik meerdere zakken waarin ik batterijen, een flitser en ander accessoires, en natuurlijk een flacon met water mee kan nemen. Water is onmisbaar als je uren aan het rennen en klimmen bent. Het vest gebruik ik ook als ik wilde dieren in Afrika ga fotograferen.

2. Wat is het voordeel van het reizen met compact camera’s?

Zolang ik mijn spiegelreflexcamera niet nodig heb, kan ik echt lichter reizen. Wat mij betreft betekent dat een revolutie. En omdat ik lichter reis, kan ik meer doen.

Olivier Lavielle

3. Wat neem je mee voor een shoot?

Mijn tas is gereedschap op zich. Het helpt me mijn camera’s te dragen en alles wat ik nodig heb voor een shoot. In mijn hotel of studio bereid ik mijn apparatuur voor. Wanneer je al het fotograferen bent, is het te laat om aan schoonmaken te denken. Daarom neem ik tijdens het fotograferen maar het minimum aan schoonmaakspullen mee:een microfiber doekje en schoonmaakspray. In mijn tas zitten een GX8, GX80 en een GH4 voor als ik mooie video’s moet maken. Daarnaast zit er een 15 mm Leica lens in mijn tas voor straat- en landschapsfotografie, een 12/32 lens voor alle onderwerpen, een 42,5 Leica Nocticron voor portretten en een 100/400 mm voor sport, dieren enzovoorts. Ik heb 3 tot 4 reserve SD-kaartjes bij me. Ook LED lichtjes, reserve batterijen en een powerbank neem ik mee, evenals mijn smartphone, die tevens dient als GPS. Ik deel er ook mijn belevenissen mee op social media. Naast mijn paspoort heb ik ook een perskaart en visitekaartjes bij me. Soms neem ik één of twee sportcamera’s mee, je weet immers nooit wat je tegenkomt. De rest laat ik thuis of bewaar ik op mijn hotelkamer.

5. Heb je nog tips voor onze lezers?

Plan je shoot, dat is mijn belangrijkste advies. Besteed aandacht aan alles wat je foto’s kan beïnvloeden. Dat kan puur technisch zijn, maar ook te maken hebben met de weersomstandigheden of de cultuur in het land waar je wilt fotograferen. Anticipatie is de sleutel tot succes! Zorg ervoor dat je de juiste lenzen bij je hebt, dat er voldoende licht is, let op je omgeving en toon respect voor mensen. Met een glimlach kom je heel ver, ongeacht in welke cultuur je je bevindt.
Daarnaast is het ook belangrijk om aan jezelf te denken, door goede schoenen en kleren te kiezen, handschoenen, bescherming tegen de zon, water, een comfortabele tas. Als een van die dingen ontbreekt kan dat al behoorlijk je fototrip vergallen.

En voor de rest heb ik geen tips. Want, wanneer je een camera hebt, ben je al een fotograaf. En als fotograaf ben je een kunstenaar. Voor kunstenaars gelden geen regels. Daarom: ga er op uit! Ga reizen! Open je ogen en deel wat je ziet. Want: kunst die je niet deelt, bestaat niet.

 

4. Ben je ooit je tas, camera of iets anders vergeten wat je echt nodig had bij een shoot?

Dankzij het vele reizen heb ik geleerd om georganiseerd te zijn. Mijn baan als director of photography heeft daartoe het meest bijgedragen. Meer dan die achttien jaar die mijn moeder me achter mijn broek heeft gezeten om mijn kamer op te ruimen in ieder geval.. Ik verlies alleen telkens lensdoppen. Hoe georganiseerd mijn tas ook is, ik kom altijd thuis met lenzen zonder kap. Maar daar heb ik nu de oplossing voor gevonden. Ik koop bij voorbaat al een aantal lensdoppen in.

6. Is er wel eens iets compleet misgegaan tijdens een shoot of ben je juist een positief verrast door een onverwacht goed resultaat?

Het is een anekdote van inmiddels heel wat jaar geleden. Ik had net mijn eerste camera gekocht en wilde graag foto’s maken van het vliegtuig van een vriend van mij. Hij heeft een Fouga Magister. Om hem op te kunnen zoeken, heb ik een ticket naar Californië geboekt, daar een auto gehuurd en vervolgens een uur in noordelijke richting gereden naar de Mojave woestijn. Deze woestijn is geweldig, elke vliegtuigfanaat kent dit plekje. Het is de grootste vliegtuigenbegraafplaats ter wereld. In de woestijn ligt bovendien een van de grootste militaire vliegvelden van de VS: Edwards Air Force Base. Rond deze militaire basis liggen kleinere, publieke vliegvelden, waaronder California City.

De lucht was blauw en de zon scheen op die ochtend in februari. De barometer liet echter een naderende storing zien, de wind trok aan en het was erg koud. Toch zijn we vertrokken, er was meer voor nodig om ons aan de grond te houden! Ondanks de wind hadden we een heerlijke vlucht. Na een uur landden we en besloot ik foto’s te maken van de vliegtuigen die er stonden. Mijn vriend waarschuwde me nog: let op, het weer kan hier zomaar veranderen. Ik ging zo op in het fotograferen dat er zomaar een uur verstreek. Opeens begon het te sneeuwen, iets wat bijna nooit voorkomt in de woestijn. Ik sprong in mijn auto en deed een poging de snelweg te bereiken. Maar ik was al te laat, ik zat midden in een storm. Mijn eerste shoot en het was me niet gelukt om alles te fotograferen wat ik wilde, simpelweg omdat ik niet op de omstandigheden had gelet! In een diner heb ik mijn foto’s bekeken. Tussen deze foto’s zat een foto van de D3 (een type vliegtuig, red.) die niet alleen op mijn muur prijkt, maar ook bij vele anderen. De naam van deze foto? Desert Storm. Deze foto heeft ervoor gezorgd dat ik professioneel fotograaf ben geworden, deze foto heeft een kunstenaar van me gemaakt. En ik ontdekte hem in een diner, waar ik twaalf uur lang vastzat vanwege een sneeuwstorm. Het was mijn eerste shoot, in de slechtste omstandigheden denkbaar maar tegelijkertijd ook de meest magische shoot ooit!

 

Wil je meer weten over het werk van Olivier? Check zijn website: www.olivierlavielle.com en volg hem op Instagram!

VOORBEELDFOTO’S


gallery image 01_bag_20161212